Böyle yaşayamıyorum, ölemiyorum da.
Bir buçuk yıl oldu, bıraktığı boşluk her geçen gün büyüyor.
Yokluğunun acısı azalacağına her geçen gün daha da artıyor.
Lanet olsun, keşke inaçlı biri olsaydım diyorum. Öbür dünya vardır, oraya gitmiştir, ben de giderim, onu orda bulurum.
Yok ki öyle değil ki. Yok oldu gitti işte. Ben de gitsem yok olacağım. Ona gene kavuşamayacağım.
Kalsam burda, gene aynı. Anlamsız. Saçma. Çok saçma.
Böyle durup acı çekmektense, yok olup gitmek daha mı iyi acaba.
Belki de.
Şu insanlar ne salak. Bi bok olacak sanıyorlar. Yok işte olmuyor. Yok yok.
Ben de salağım geri gelecek sanıyorum. Gelemez ki. Gelemez. Bi yere gitmedi ki. Yok oldu, bitti işte. Yokluk, hiçlik. Başka bişey değil.
Hepsi saçma. Anlamsız. Ne anlamı var ki.
Hayatın anlamı diye diye aramış salaklar. Hiç bir anlamı yok oysa . Öylesine doğduk öylesine yaşıyoruz. Tamamen bir hiçlik. Sonrası da boşluk.
Ben de yok olacağım, herkes de. Niye gidemiyorum, gidecek bi yer yok. sadece bir son var. Bitti mi bitti.
Öbür dünya falan filan saçmalıkları.
Avuntular.
Olmaz işler.
Hiç bir açıklaması yok. Fizik, matematik, kimya, biyoloji, tıp, tamamen saçmalık. Hani niye kurtarmadınız onu. Niye gitti.
Gitmedi ki. Gidilecek bir yer yok.
Keşke olsa da ben de hemen orya gitsem. Varsam yanına. Sarılsam ona doya doya.
Offf.. Keşke inanabilsem. Keşke öyle bir yer olsa.
Bu nedir yaa, niye kabullenilmez bi şey bu.
Kime sorayım şimdi ben bunun hesabını, neden benin meleğim, prensesim, çiçeğim, yaşamımın yarısı,..
Neden yok oldu böyle birden bire, durup dururken.
Bunu bana kim açıklayabilir. Açıklasa da ne yararı var zaten. Onu nasıl geri getirebilir.
Hayata, her şeye, şu yazdığım yazıya bile küfür edesim geliyor.

Bu ne çaresizliktir. Hiç bir şey yapamadım, yapamıyorum.